Stanisław Chomski

Stanisław Chomski urodził się 13 kwietnia 1957 roku w Gorzowie Wielkopolskim. Jego przygoda z żużlem rozpoczęła się w miejscowej Stali, gdzie w sierpniu 1974 roku zdobył licencję żużlową. W lidze zadebiutował 11 września 1975 roku w meczu przeciwko Włókniarzowi Częstochowa. Przez sześć lat reprezentował barwy gorzowskiego klubu, z którym trzykrotnie sięgnął po złoty medal drużynowych mistrzostw Polski (1975, 1976, 1977) oraz raz zdobył srebro (1979).

Po zakończeniu kariery zawodniczej w 1980 roku Chomski poświęcił się pracy trenerskiej. Początkowo uczył się zawodu u boku Ryszarda Nieścieruka w GKM Grudziądz, a później prowadził szkółkę w Gorzowie i asystował Edwardowi Jancarzowi. W 1988 roku objął funkcję pierwszego trenera Stali, którą prowadził w latach 1988-1995 oraz 1999-2009. Pod jego wodzą zespół zdobył dwa srebrne (1992, 1997) i dwa brązowe medale (1987, 2000) mistrzostw Polski. W międzyczasie trenował Polonię Piła (1996-1998) i Wybrzeże Gdańsk (2010-2014).

W 2005 roku Chomski został selekcjonerem reprezentacji Polski, z którą zdobył Drużynowy Puchar Świata (DPŚ) we Wrocławiu. Po wielu latach pracy z klubami, w 2016 roku doprowadził Stal Gorzów do upragnionego tytułu mistrza Polski, co było jego pierwszym takim osiągnięciem w roli trenera. W 2025 roku po raz drugi objął stanowisko selekcjonera reprezentacji Polski, zastępując Rafała Dobruckiego.

Za swoje zasługi został odznaczony Srebrnym (2017) i Złotym (2022) Krzyżem Zasługi. Jego nazwisko na stałe zapisało się w historii polskiego żużla zarówno jako zawodnika, jak i szkoleniowca.