Piotr Stefan Mierecki

Piotr Stefan Mierecki urodził się 8 grudnia 1959 roku w Gorzowie Wielkopolskim. Swoją edukację rozpoczął w I Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Kościuszki w rodzinnym mieście, a następnie, od 1978 roku, studiował historię na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Już w czasie studiów zaangażował się w działalność opozycyjną. W 1979 roku został jednym z sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Ruchu Młodej Polski, aktywnie działając w poznańskim środowisku tej organizacji. W 1980 roku uczestniczył w tworzeniu struktur Niezależnego Zrzeszenia Studentów, jednak ostatecznie zaangażował się w działalność Związku Akademickiego Pro Patria, który powstał w październiku 1980 roku.

Po wprowadzeniu stanu wojennego ukrywał się do lata 1982 roku. W 1983 roku ukończył studia, a od 1984 roku pracował w bibliotece Instytutu Zachodniego w Poznaniu. Kontynuując działalność opozycyjną, od 1985 roku związany był z grupą tzw. Plebanii, a w 1988 roku należał do grona założycieli Wielkopolskiego Klubu Politycznego Ład i Wolność, w którym pełnił funkcję skarbnika.

Po transformacji ustrojowej w 1989 roku wstąpił do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. W latach 1990-1992 pracował w Fundacji Pomoc Młodym, a w 1991 roku bez powodzenia kandydował w wyborach parlamentarnych z listy Wyborczej Akcji Katolickiej. Od 1992 roku związał się z administracją państwową, pracując w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, a następnie w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji. Pełnił tam wiele funkcji, m.in. w Gabinecie Ministra, jako Naczelnik Wydziału Współpracy Międzynarodowej, Dyrektor Departamentu Integracji Europejskiej i Współpracy Międzynarodowej, a później Radca Generalny i zastępca dyrektora Departamentu Polityki Migracyjnej.

Za swoje zasługi został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w 2009 roku oraz Krzyżem Wolności i Solidarności w 2020 roku.