Marie Juchacz

Marie Juchacz, z domu Gohlke, urodziła się 15 marca 1879 roku w Gorzowie Wielkopolskim. Pochodziła z biednej rodziny robotniczej - jej ojciec był cieślą. Ze względu na trudną sytuację materialną już w wieku 14 lat musiała przerwać edukację i podjąć pracę jako pokojówka, a następnie jako robotnica w tkalni i dozorczyni. Po ukończeniu kursu krawieckiego pracowała w warsztacie Bernharda Juchacza, za którego wyszła za mąż w 1903 roku. Małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1906 roku, po którym Marie przeprowadziła się z dziećmi do Berlina.

W Berlinie, zainspirowana rozmowami o polityce z bratem oraz lekturą prac socjalistycznych, zaczęła działać politycznie. W 1907 roku wstąpiła do związku na rzecz edukacji młodych kobiet. Mimo obowiązującego wówczas zakazu działalności kobiet w organizacjach politycznych, jej kariera rozwijała się szybko. Po zniesieniu zakazu formalnie wstąpiła do SPD, a w 1913 roku została sekretarką ds. kobiet w Kolonii.

W czasie I wojny światowej organizowała zaopatrzenie dla wdów i sierot. W 1917 roku, podczas rozłamu w SPD, pozostała w większościowej partii. Friedrich Ebert powierzył jej wtedy stanowisko referentki ds. kobiet w przywództwie partii. W tym samym roku została członkinią egzekutywy i redaktorką naczelną czasopisma „Die Gleichheit”.

W wyborach w 1919 roku dostała się do Zgromadzenia Narodowego, gdzie przyczyniła się do wpisania do konstytucji zasady równouprawnienia kobiet i mężczyzn. Jako pierwsza kobieta w historii wygłosiła mowę w Reichstagu. Inicjowała powołanie komisji ds. robotniczej polityki społecznej, która miała walczyć z biedą. Jako posłanka (1920-1933) skupiała się na polityce społecznej.

Po dojściu nazistów do władzy jej działalność została zakazana. Uciekła do Zagłębia Saary, potem do Alzacji i Francji, a w 1940 roku do Stanów Zjednoczonych. Do Niemiec wróciła w 1949 roku, angażując się w odbudowę Arbeiterwohlfahrt, której została honorową przewodniczącą. Zmarła 28 stycznia 1956 roku w Düsseldorfie.