Ireneusz Kłos

Ireneusz Piotr Kłos urodził się 14 września 1959 roku w Gorzowie Wielkopolskim. Był polskim siatkarzem grającym na pozycji rozgrywającego. W latach 1978-1987 wystąpił 337 razy w reprezentacji Polski, zdobywając trzykrotnie wicemistrzostwo Europy w latach 1979, 1981 i 1983. Uczestniczył również w trzech finałach mistrzostw świata.

Karierę zawodniczą rozpoczynał w klubie SZS-AZS Gorzów Wielkopolski, skąd trafił do Gwardii Wrocław, gdzie grał w latach 1977-1989. Z klubem tym trzykrotnie zdobył mistrzostwo Polski (1980, 1981, 1982). Następnie występował w zagranicznych klubach, takich jak Las Palmas w Hiszpanii (1989-1991, 1994-1995), AS Grenoble we Francji (1991-1993), CS Bertrange w Luksemburgu (1993-1994) oraz AZS Częstochowa (1997-1999), z którym w 1999 roku zdobył mistrzostwo Polski.

Mimo sukcesów, jego kariera mogła zakończyć się przedwcześnie. W 1980 roku, tuż przed Igrzyskami Olimpijskimi w Moskwie, zaczął odczuwać drętwienie i sinienie palców. Mimo badań i leków, nie potrafiono zdiagnozować przyczyny. Ireneusz Kłos spędził igrzyska w szpitalu, a po dwóch miesiącach przerwy próbował wrócić do treningów, ale dolegliwości wracały. Dopiero po zastrzyku podanym przez felczera podczas obozu w Lądku-Zdroju udało się przezwyciężyć problem.

Po zakończeniu kariery zawodniczej zajął się pracą trenerską. Był II trenerem żeńskiej reprezentacji Polski w siatkówce w latach 2004-2006, a następnie I trenerem od 7 września 2006 do 28 lutego 2007 roku. Prowadził również kluby Gwardia Wrocław, Piast Szczecin i UKS Szczęśliwa 13 Wrocław.

Za swoje zasługi został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w 2005 roku. W reprezentacji Polski pełnił też rolę II trenera, przyczyniając się do zdobycia złotego medalu mistrzostw Europy w 2005 roku.