Adalbert Kelm

Adalbert Kelm urodził się 4 stycznia 1856 roku w Gorzowie Wielkopolskim (niem. Landsberg an der Warthe) w rodzinie mistrza murarskiego Wilhelma Kelma i Marii Ohrdorf. Już jako uczeń gimnazjum angażował się w działalność budowlanej firmy ojca, a po zdaniu matury uczył się w szkole budowlanej, którą ukończył w 1875. W tym samym roku zmarł jego ojciec, co skłoniło Adalberta do likwidacji rodzinnej firmy.

W latach 1876-1880 studiował w Akademii Budownictwa w Berlinie, jednocześnie pracując w redakcji „Gazety Budowlanej” oraz prowadząc zajęcia w Rzemieślniczej Szkole Niedzielnej Zrzeszenia Mistrzów Budowlanych, Murarskich i Ciesielskich w Berlinie. W 1880 roku zdał pierwszy egzamin państwowy dla nadzorców budowlanych, a rok później podjął pracę jako rządowy nadzorca budowlany w Wojskowej Administracji Budowlanej w Aurich, gdzie kierował przebudową koszar. Pracował także jako nauczyciel w Budowlanej Szkole Rzemieślniczej w Holzminden.

W latach 1882-1884 kierował rozbudową gimnazjum państwowego w Wilhelmshaven, a do 1887 pracował w magistracie miasta Mühlhausen w Turyngii. W tym samym roku zdał drugi egzamin państwowy i został mianowany rządowym mistrzem budowlanym. W 1891 roku wygrał konkurs na stanowisko miejskiego radcy budowlanego w Gliwicach, gdzie pracował do 1902. Okres jego urzędowania przyniósł miastu znaczną rozbudowę urbanistyczną, inwestycje w kanalizację i wodociągi, a także opracowanie planów zabudowy kluczowych ulic.

W 1904 roku rozpoczął pracę w Zarządzie Budownictwa Cesarskiej Marynarki Wojennej w Kilonii. Jego pierwszą decyzją było przeniesienie akademii i szkoły marynarki wojennej z fiordu Kilońskiego do fiordu Flensburg. Wspólnie z Eugenem Finkiem przygotował plany Szkoły Artylerii Morskiej i koszar w Sønderborg, a w latach 1907-1910 powstała jego największe dzieło - Szkoła Marynarki Wojennej we Flensburgu-Mürwiku, zwana „Czerwonym zamkiem nad fiordami”.

Adalbert Kelm zajmował się także pracą naukowo-badawczą, publikując na temat reformy budownictwa mieszkaniowego, tanich form budownictwa oraz sposobów na niedobór mieszkań po I wojnie światowej. Za swoją działalność otrzymał m.in. Papieski Krzyż Honorowy „Pro Ecclesia et Pontifice” w 1910 roku. Zmarł 28 lutego 1939 roku w Kilonii.